Juliette  Hasselbach  (Emma at  Work): “80.000  jonge  talenten  worden niet gezien.” 

Wie meetelt voor de Banenafspraak, wordt bepaald door het doelgroepregister. Het UWV beoordeelt onder andere of iemand naar verwachting zelfstandig het minimumloon kan verdienen. Wie dat niet kan, komt in aanmerking voor ondersteuning voor zichzelf en voor de werkgever.

Maar wie volgens de regels zelfstandig het minimumloon zou moeten kunnen verdienen, valt buiten de regeling.

Tussen wal en schip

Juist daar wringt het bij de jonge mensen die Emma at Work begeleiding biedt. Veel van hen zijn opgeleid op mbo-, hbo- of wo-niveau. Op papier wordt van hen verwacht dat zijhet minimumloon kunnen verdienen. In de praktijk lukt dat niet of komen ze er gewoonweg niet tussen.

‘Er zijn 80.000 jonge mensen in Nederland met een chronische fysieke aandoening die kunnen en willen werken, maar die niet aan de bak komen’, vertelt Juliette. ‘Onder hen zijn jonge mensen mét een aandoening, maar zonder doelgroepregistratie. Zij concurreren met ‘gezonde’ leeftijdsgenoten én met mensen die wel een doelgroepregistratie hebb.’

Dat leidt tot schrijnende situaties. ‘Je kunt je voorstellen dat dat voor flink wat financiële stress zorgt. Sommigen hebben een sociaal vangnet, maar anderen niet. De geldnood kan zo hoog zijn dat jongeren al tijdens hun revalidatietraject op zoek gaan naar werk.’

Een te groot risico

Emma at Work werkt samen met een groot netwerk aan werkgevers en ziet dat veel organisaties graag kansen willen bieden. Tegelijkertijd worden hun keuzes beïnvloed door de regels die er zijn.

Een voorbeeld is de no-riskpolis, een regeling die onder andere beschikbaar is voor mensen met een doelgroepregistratie. Mocht de medewerker ziek worden en langdurig uitvallen, dan is daar een vangnet voor.

Juliette: ‘Je loopt als werkgever natuurlijk altijd risico dat iemand uitvalt door ziekte. Maar ik hoor van werkgevers dat zij dat risico sterker voelen bij een medewerker die al chronisch ziek is.’ Het ontbreken van een no-riskpolis kan dan een reden zijn om iemand niet aan te nemen.

Onzichtbaar talent

‘Iedereen kent wel het gevoel van niet gezien worden. Dat is precies wat er met deze jonge mensen gebeurt. Ze zijn jong, ze staan aan het begin van hun loopbaan, maar ze zijn nu al buiten beeld.’

De Banenafspraak zou verruimd moeten worden, vindt Juliette. ‘Er staan een heleboel mensen aan de kant die gewoon mee zouden kunnen doen. Met wat extra ondersteuning en extra maatregelen kan dat ook.’ Dat is niet alleen goed voor deze 80.000 jonge mensen, maar ook voor de werkgevers en de maatschappij.

Waar staan we over vijf jaar?

Waar Juliette op hoopt? Dat werkgevers over vijf jaar niet meer eerst kijken naar een registratie, maar naar de mens. Dat zij intrinsiek voelen dat deze jonge talenten een kans verdienen en daar ook naar handelen.

Tegelijkertijd moet de overheid volgens haar zorgen voor beleid dat daarbij helpt. Zeker voor kleinere werkgevers, die minder ruimte hebben om financiële risico’s op te vangen. Goede ondersteuning kan daar het verschil maken tussen afhaken en aannemen.

‘Wat we altijd horen van onze jonge talenten, is dat de procedure enorm ingewikkeld is. Ze hebben een prima denkniveau, maar komen er soms niet doorheen. Ook duren procedures van aanvraag tot afwijzing/ toekenning soms 6 tot 12 maanden, waardoor iemand eigenlijk stil wordt gezet en in onzekerheid zit.

Als de doelgroep uitgebreid gaat worden, is dat een aandachtspunt: maak het er in ieder geval niet ingewikkelder op.’

Herkenbaar verhaal?

Maak jij als werkgever keuzes die worden beïnvloed door het doelgroepregister? Of loop je tegen andere knelpunten aan binnen de Banenafspraak?

We zijn op zoek naar meer verhalen.