Marlon willen ze nu eigenlijk niet meer kwijt

Van docent naar schoonmaker

Gedreven, hoogopgeleid, betrokken, collegiaal, vriendelijk, goedlachs en een voorbeeld voor het team. Het klinkt als een medewerker waar menig werkgever een moord voor doet. Toch bood niemand Marlon een kans. “Uiteindelijk besloot ik in de avonden kantoorpanden te gaan schoonmaken. Daar was ik altijd alleen”, vertelt hij. “Terwijl mijn doel juist was via werk vriendschappen op te bouwen, de cultuur hier te leren kennen en mijn Nederlands te oefenen.”

Marlon ging door de situatie steeds meer aan zichzelf twijfelen. Daarom besloot zijn vriend Peter hem te helpen zoeken naar ander werk. Via via kwamen ze in contact met Koeckebackers. Deze organisatie geeft asielzoekers, statushouders en mensen met een bijstandsuitkering de kans om een betaald leerwerktraject te volgen. Het uiteindelijke doel: een betaalde baan.

Via Koeckebackers ging Marlon aan de slag als inpakker bij bakkerij Van Strien in Oud-Beijerland. Inmiddels is hij daar een gewaardeerde collega. Ze leerden hem kennen als iemand die de lat hoog legt voor zichzelf, die omkijkt naar anderen en het iedere dag een beetje beter wil doen.

Een taalcursus maakt het verschil

Nederlands leren spreken bleek al snel Marlons belangrijkste uitdaging. Verschillende collega’s bij Van Strien spreken namelijk nauwelijks Engels. Marlon: “Die taalbarrière zorgde ervoor dat we elkaar soms niet goed begrepen. Daardoor kon ik mijn werk niet doen, zoals ik het wilde.”

Dolblij was hij toen hij op kosten van Koeckebackers een taalcursus mocht volgen. “Nederlands leren ging ineens een stuk gemakkelijker”, lacht hij. “Bij Van Strien waren ze verrast over de sprongen die ik maakte.”

Madeleine Slooff was degene die Marlon de eerste maanden begeleidde vanuit Koeckebackers. Ze vertelt: “In het begin was hij zo onzeker. Je merkte dat hij zich afvroeg: is hier wel een plek voor mij als nieuwe Nederlander? Gelukkig zagen we hem door ons supportsysteem enorm groeien. We begeleidden Marlon niet alleen op de werkvloer, we zorgden ook voor draagvlak bij het team. Sinds de taalcursus merk je dat hij daar echt onderdeel van is.”

Met open armen ontvangen

Madeleine nam Marlon ook mee naar allerlei activiteiten buiten de bakkerij om hem van Nederland te laten proeven. Zo was Marlon bij het startevenement van Koeckebackers in mei 2025.

“We hebben hem in het zonnetje gezet als een van onze talenten”, zegt ze. “Je zag hem genieten.”

Waarop Marlon reageert: “Ik weet nog goed dat ik helemaal alleen met de trein naar Oud-Beijerland moest komen. Dat was spannend. Maar ik was er op tijd en werd op het perron met open armen ontvangen.” Hij grinnikt: “Alsof er zojuist een beroemdheid was aangekomen.”

Madeleine: “Voor ons is Marlon een groot voorbeeld. Het zien van zijn toewijding aan zijn werk en zijn wil om te groeien waren ongelooflijk inspirerend. Marlon bewijst: waar een wil is, is een weg. Daarom is het voor ons bij Koeckebackers niet meer dan logisch dat we er zijn voor mensen als hij. En ons doel is bereikt: Marlon staat zijn mannetje en durft het weer op te nemen voor zichzelf.”

Ambities genoeg

In oktober is hij drie jaar in Nederland en dan hoopt hij te slagen voor zijn inburgeringsexamen. Terugkijkend steekt hij andere nieuwe Nederlanders graag een hart onder de riem: “Gun jezelf de tijd om hier je draai te vinden. In het begin is elke dag een uitdaging. Voor ik bij Van Strien ging werken bereikte mijn zelfvertrouwen een dieptepunt. Maar door de taallessen en de begeleiding van Koeckebackers kan ik mijn werk nu doen zoals ik dat het liefste doe.”

Marlon sluit af: “Het verlaten van de Filipijnen was een moeilijke beslissing, maar ik leid nu het leven waar ik zo lang van droomde. Samen met Peter.”

Hij hoopt dat zijn werk bij Koeckebackers hem uiteindelijk helpt om weer een volgende stap te maken. “Een vaste baan waar ik echt kan laten zien wat ik in mijn mars heb. Een baan die bij me past en me uitdaagt. Want dat geeft zo veel voldoening.”

Het is even stil, terwijl Marlon zijn blik naar boven richt. “Dan zou ik met Peter ook kunnen gaan reizen”, spreekt hij een stille wens uit. “Er zijn namelijk nog zoveel landen die ik wil zien.”

Ondertussen hopen ze bij Van Strien eigenlijk dat Marlon blijft.